عصبانی

سلام

به چند وبلاگ سر زدم

از اینکه فضا مجازی است جای بسی خوشحالی است 

چون اگر جز این بود فک دو سه نفر را اساسی پائین میآوردم با اینکه مرامی این چنین در طینت من نیست و در فضاهای گفتمان خیلی دیر عصبانی میشوم راستش را بخواهید بعضی وقتها از اینکه عده ای نام خود را انسان میگذارند گریه میگیرد مرا ! و بارها آرزو میکردم اگر اینها آدمند کاش خدا انسان را خلق نمیکرد تا شاهد این مخلوقات نباشد !

هنگام کم آورن در بحث میزنند به فحاشی چون مطمئن هستند کسی نیست صورت مبارکشان را ببیند وگرنه حتما خودشان شرمشان مشید از این فرمایشات

ظریفی میگفت خدا آن دنیا به بنده اش میگوید فقط نمازی که برای من خواندی به خلق نشان خواهم داد . این جماعت اگر باورشان میشد امکان روئیت صورت نازنینشان زمانی مهیا میشد خیلی غلط میکردند هر چیزی را در این فضا بگویند

قصه

سلام

بعضی وقتها میروم تو نخ آدمها و آخر این حرکت نادرست درد سری است  به نام سردرد است که فکر کنم مقاومت پوست و استخوان سر برای روئیدن دو جفت شاخ است بر پیشانی مبارک

خیلیها سم دارند

قصه شفیره و پیله وپروانه است 

اگربرای رسیدن به فضای خارج از پیله نخواهد تحمل رنج ماندن کند یک راه دارد

 که خود را به دست نخ ریس ابریشم دهد تا پیله اش را زود باز کند

و در آرزوی پرواز بماند